بسم رب المهدی عجل الله تعالی فرجه الشریف

تا حالا به این فکر کردیم که چرا دعا ها رو معملا با حمد و ثنا شروع م یکنیم و بعد از عجز و ناتونیمون به درگاه خدا میگیم.

تا حالا فکر کردین که اصلا خدا به این حمد و ثنا ما نیاز داره!

یا اینکه مگه (نعوذبالله)خدایی که این بنده ناتوان رو آفریده خبر از عجزش نداره!

قطعا پاسخ نه هستش!

ولی چرا به ما آموزش دادن که اینجور دعا کنیم؟

چند وقتی بهش فکر کردم

فهمیدم انسان از ریشه نسیان هست یعنی "فراموشی" ما گاهی فراموش می کنیم....

فراموش میکنیم بنده کدام خدا هستیم...

فراموش می کنیم عظمت خدایی رو که تو دعای جوشن 1001 نامش رو که هرکدوم بیانگر یکی از صفات او هست صدا میزنیم...

و واسه همینه که به راحتی و بی شرمانه در حضورش گناه می کنیم!

گاهی یادمون میره که کی هستیم و چی هستیم

یادمون میره که چقدر ناتوانیم .........

یادمون میره که ضعف بدنی و رقة الجلدی و دقة عظمی....!

اینا همش واسه یادآوریه...

پس ای انسان به یاد باش تا فراموش نشوی